Με σεβασμό και θλίψη πληροφορηθήκαμε την απώλεια του Αλέξανδρου Ιωακειμίδη, του σπουδαίου προπονητή ενόργανης γυμναστικής, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 80 ετών. Η κληρονομιά του παραμένει πηγή έμπνευσης για την αθλητική κοινότητα.
Στο Κολλέγιο SCG, είμαστε υπερήφανοι που, μέσα από το πρόγραμμα σπουδών μας, διατηρούμε ζωντανές τις ανθρώπινες ιστορίες που διαμορφώνουν τον κόσμο του αθλητισμού. Στο πλαίσιο της εργασίας «Stories Untold – Εργασία Ιστορίας Ολυμπιακών Αγώνων», που είχε ανατεθεί από τον καθηγητή μας στις αθλητικές σπουδές και χρυσό Ολυμπιονίκη, Δημοσθένη Ταμπάκο, η φοιτήτριά μας Αντωνία Τσώτσου είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τον Αλέξανδρο Ιωακειμίδη. Η συνέντευξη αυτή, πιθανότατα η τελευταία του, αποτελεί ένα πολύτιμο ντοκουμέντο που αποτυπώνει το πάθος και τη σοφία ενός ανθρώπου που άλλαξε την πορεία της ελληνικής ενόργανης γυμναστικής. Με σεβασμό στη μνήμη του, δημοσιεύουμε ολόκληρη τη συνέντευξη παρακάτω.
Ο καθηγητής μας, Δημοσθένης Ταμπάκος με μια συγκινητική ανάρτηση στο Facebook αποχαιρέτησε τον μέντορά του, γράφοντας: «Πότε σαν πατέρας, πότε σαν φίλος… Πάντοτε και για όλα, ευγνώμων. Αντίο Αλέκο μου». Ο Αλέξανδρος Ιωακειμίδης, με καταγωγή από ποντιακή οικογένεια στο Καζακστάν, εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και οδήγησε τον Δημοσθένη Ταμπάκο σε ιστορικές επιτυχίες, με αποκορύφωμα το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες «Αθήνα 2004» και το ασημένιο στο «Σίδνεϊ 2000», καθώς και διακρίσεις σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του Αλέξανδρου Ιωακειμίδη.
Stories Untold με τον Αλέξανδρο Ιωακειμίδη
Συνέντευξη: Τσώτσου, Α. (2021). Stories Untold με τον Αλέξανδρο Ιωακειμίδη (Αδημοσίευτη εργασία, Ιστορία Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Τμήμα Αθλητικών Σπουδών, SCG-Επιστημονικό Κολλέγιο Ελλάδος, Αθήνα), σελ. 4-9
Πιστεύετε είστε ένας επιτυχημένος προπονητής; Κάνατε το καλύτερο που μπορούσατε για τους αθλητές που έχετε συνεργαστεί;
«Η προπονητική είναι η ζωή μου. Προπονητής ήμουν και συνεχίζω να είμαι. Μου αρέσει αυτή η ζωή που έκανα», αναφέρει ο Α. Ιωακειμίδης. Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, για να ασχοληθεί κάποιος με ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, πρέπει να του αρέσει και να το αγαπάει για να κάνει σωστά την δουλειά του. Διαφορετικά αν ασχοληθεί κανείς με κάτι που δεν του αρέσει, δεν θα καταφέρει πολλά και δεν θα αποκτήσει κάτι από το συγκεκριμένο επάγγελμα. «Για να κάνεις κάτι καλό για την ζωή σου, πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις».
Μέσα από τις συνεργασίες του με κορυφαίους αθλητές της ενόργανης γυμναστικής, έχει βιώσει αρκετές στιγμές χαράς, ενθουσιασμού, λύπης και απογοήτευσης, όμως, όπως δηλώνει «Ένιωσα τυχερός που συνεργάστηκα με αυτά τα παιδιά, θεωρώ επιτυχία να έχεις πάει τρεις φορές στους Ολυμπιακούς αγώνες, σε Παγκόσμια κύπελλα και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και να έχεις τόσα μετάλλια», αναφερόμενος στον Δ. Ταμπάκο και τον Β. Τσολακίδη. Δηλώνει ευχαριστημένος για ότι κατάφερε, μέσα από την συνεργασία του με κορυφαίους αθλητές και προπονητές. Ανέφερε επίσης, πως σε έναν αγώνα, πίσω από την επιτυχία ενός αθλητή βρίσκεται πάντα ο προπονητής, καθώς «Θαυμάζεις μόνος σου τον εαυτός σου για την εκτέλεση του προγράμματος και τα αποτελέσματα και αναρωτιέσαι πώς το κατάφερα αυτό;». «Είμαι επιτυχημένος!».
Πώς νιώθετε μετά από μια νίκη που ο κόσμος θαυμάζει τον αθλητή και όχι τον προπονητή;
«Πίσω από έναν καλό αθλητή, πάντα βρίσκεται ένας καλός προπονητής», αναφέρει ο Α. Ιωακειμίδης. Εκείνον δεν τον ενόχλησε ποτέ που όλη η προσοχή του κόσμου πήγαινε στον αθλητή του, «Εγώ έκανα την δουλειά μου όσο καλύτερα μπορούσα και τα αποτελέσματα είναι δικά μου». Επομένως, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, όποιος γνωρίζει από ενόργανη γυμναστική και κατανοεί τι συμβαίνει πίσω από έναν αθλητή, θαυμάζει και τον προπονητή, ενώ όποιος δεν ασχολείται και δεν έχει την κατάλληλη γνώση, αποθεώνει μόνο τον αθλητή. «Εμένα καθόλου δεν με πειράζει, εγώ σκέφτομαι μόνο ότι έκανα καλά τη δουλειά μου. Εάν δεν είχαμε καλά αποτελέσματα, λέω εγώ φταίω, κάτι δεν έκανα καλά και προσπαθώ να το διορθώσω».
Υπήρχε στιγμή που δεν ήσασταν καλά ψυχολογικά, όμως δεν θέλατε να το εξωτερικεύσετε;
Η ψυχολογία των ανθρώπων διαφέρει ανάλογα τις καταστάσεις που επικρατούν, είτε υπάρχει κάποιο ευχάριστο, είτε δυσάρεστο γεγονός. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Α. Ιωακειμίδης μας λέει πως έχει περάσει αρκετές δύσκολες φάσης στην ζωή του, όμως αντιμετωπίζει την δουλειά του με σοβαρότητα. «Εγώ έκανα την δουλειά μου, σκεφτόμουν τι έπρεπε να κάνω και να μην φέρνω τα προσωπικά μου στο γυμναστήριο, αλλιώς δεν θα γίνει σωστά η δουλειά». Συμπλήρωσε επίσης, «Ξυπνούσα με όρεξη να πάω στο γυμναστήριο, ώστε να κάνω κάτι συγκεκριμένο, μία νέα άσκηση».
Σε περίπτωση τραυματισμού, του αθλητή, εννοείται πώς θα υπάρξει μια ενόχληση από τον προπονητή, λόγω της αδυναμίας να ολοκληρωθεί μία σωστή προπόνηση και όπως αναφέρει και ο κ. Ιωακειμίδης «Όταν τραυματίζεται ο αθλητής σου, νευριάζεις, διότι δεν μπορείς να κάνεις κάτι να γίνει πιο γρήγορα καλά και έτσι δεν μπορείς να κάνεις το πρόγραμμά σου».
Έχετε ασχοληθεί με την προπονητική σε μικρότερα παιδιά; Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε;
«Ο Β. Τσολακίδης έχει έναν γυμναστικό σύλλογο και πηγαίνω στο γυμναστήριο για να τον βοηθήσω με τα παιδιά, όσο μπορώ. Είναι δύσκολο για εμένα, γιατί δεν είμαι συνηθισμένος να δουλεύω με μικρά παιδιά». Πρόσθεσε επίσης, «Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου ήταν με τους γονείς, λόγω της γλώσσας μου, επειδή δεν σπούδασα στην Ελλάδα, ούτε πήγα σχολείο για να μάθω την γλώσσα. Είχα πρόβλημα με την επικοινωνία». Άλλη μια δυσκολία που αντιμετώπισε ο Α. Ιωακειμίδης ήταν με τους αθλητές του, «Έχασα αρκετούς αθλητές, λόγω των καθημερινών προπονήσεων και της δυσκολίας των γονέων να φέρνουν τα παιδιά τους. Πολλοί γονείς έφερναν τα παιδιά τους απλά για να αθληθούν ή για έχουν οι ίδιοι λίγο χρόνο να ξεκουραστούν, επειδή είναι “μαμούνια”, εμείς όμως τα θέλουμε αυτά τα παιδιά γιατί έχουν όρεξη να κάνουν ασκήσεις».
Η δουλειά του προπονητή είναι εύκολη;
Ο Α. Ιωακειμίδης απάντησε «Για κάποιον που βλέπει σοβαρά αυτή τη δουλειά, ναι είναι δύσκολη. Οι γονείς των αθλητών σε εμπιστεύονται και έχεις μεγάλη ευθύνη, είσαι σαν ένα σχολείο που μαθαίνεις στα παιδιά να πειθαρχούν. Πάντα έλεγα, πήρες την απόφαση να είσαι προπονητής, τώρα πρέπει να κάνεις το καλύτερο για τα παιδιά, αλλά και για τους γονείς». Πρόσθεσε επίσης ότι ακόμη και τώρα δεν αντέχει χωρίς να προπονεί, «Χωρίς τη γυμναστική δεν μπορώ. Πηγαίνω στο γυμναστήριο, κάθομαι, κοιτάω τα παιδιά και βοηθάω όπου μπορώ, όρεξη έχω ακόμα».
Τι σχέσεις έχετε με τον Δ. Ταμπάκο μετά τις επιτυχίες που είχατε μαζί;
«Πολύ καλές! Ζήσαμε μαζί πάρα πολλά χρόνια καθημερινά, τον έβλεπα πιο πολύ από τους γονείς του, αφού έλειπε από το πρωί και μόνο το βράδυ πήγαινε σπίτι. Πηγαίναμε μαζί στο εξωτερικό για προετοιμασίες, αγώνες, τον είχα σαν παιδί μου, ούτε τα δικά μου τα παιδιά δεν έβλεπα τόσο». Συμπλήρωσε ότι «Το αγώνισμα των κρίκων είναι το άθλημα των δυνατών, στην ψυχή και στο σώμα, και είχε βρει τον καλύτερο εκπρόσωπό του». «Ο Δήμος εννοείται ότι είναι ταλέντο, εξάλλου με τέτοια αποτελέσματα είναι φυσικό».
Ανέφερε επίσης «Με τους αθλητές μου δεν χάνουμε επαφές. Μιλάμε στο τηλέφωνο, συναντιόμαστε… δεν με ξεχνάνε. Ήμουν ο δεύτερος πατέρας τους».
Τι δυσκολίες αντιμετωπίσατε σε αγώνες και τι “παράπονα” έχετε από τους αθλητές σας;
Ο Α. Ιωακειμίδης απάντησε ότι «Η ενόργανη γυμναστική είναι σκληρό άθλημα. Είναι για τους άνδρες». Από τους αθλητές του είναι πολύ ευχαριστημένος, διότι στάθηκαν στο ύψος τους όταν έπρεπε και έφεραν σε πέρας δύσκολους αγώνες, στους οποίους είχαν μετάλλια.
Επίσης, μοιράστηκε μαζί μας μικρές ιστορίες για τον Δ. Ταμπάκο. «Ο Δήμος κάθε φορά που ταξιδεύαμε είχε μαζί του δύο βαλίτσες και όταν τον βοηθούσα να τις μεταφέρει ήταν “ασήκωτες”, τον ρωτούσα τι κουβαλάει μαζί του και μου απαντούσε βιβλία». Ο κ. Ταμπάκος από μικρή ηλικία αγαπούσε να διαβάζει βιβλία, του άρεσε η γνώση και η μόρφωση. «Όταν περιμέναμε για να μπούμε να κάνουμε πρόβα το πρόγραμμα καθόταν σε μία γωνία μόνος του, άκουγε μουσική ή διάβαζε βιβλία. Του έλεγα έχουμε 10 λεπτά για το πρόγραμμα και εκείνος απαντούσε “Μην βιάζεσαι, μας περιμένουν”. Εγώ νευρίαζα, αλλά εκείνος εξακολουθούσε να ήταν ήρεμος». Στη συνέχεια ανέφερε, « Όλοι έκαναν το πρόγραμμά τους και εκείνος το έκανε τελευταίος, όμως δούλευε πάρα πολύ και ήταν πολύ καλός σε αυτό που έκανε».
Το παράπονό του, όπως μας είπε είναι ότι όταν ταξίδευε για αγώνες δεν έβλεπε τίποτα άλλο από την χώρα εκτός από το γήπεδο. «Έχω να λέω ότι ταξίδεψα σε όλον τον κόσμο, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα άλλο πέρα από το αεροδρόμιο, το ξενοδοχείο και το γήπεδο. Όμως δεν με απασχολούσε να δω κάτι άλλο, γιατί ήμουν συγκεντρωμένος στον στόχο μου για τους αγώνες». Σε σχέση με τον Δ. Ταμπάκο, ο οποίος ήθελε να βλέπει νέους πολιτισμούς και να μελετά τις κουλτούρες από άλλες χώρες. Τις ώρες που είχε ρεπό για να ξεκουραστεί, έπαιρνε το λεωφορείο που πραγματοποιούσε ξεναγήσεις, ώστε να δει μερικά αξιοθέατα.
Φέρατε στο φώς του αθλητισμού κάποια καινοτόμα άσκηση όσο προπονούσατε;
Ανάλογα με τα αποτελέσματα που έφερνε ο Δ. Ταμπάκος σε διάφορους αγώνες, φαινόταν ποιες ασκήσεις αδυνατούσε να εκτελέσει περισσότερο, επομένως η άσκηση που είχε την χαμηλότερη βαθμολογία άλλαζε. Όπως δήλωσε και ο κ. Ιωακειμίδης «Βελτιώναμε την άσκηση στην οποία υπήρχε μία αδυναμία. Ψάχνεις να βρεις καινούργιες ασκήσεις για να κάνεις το πρόγραμμα του αθλητή σου καλύτερο». Ωστόσο, ένας τραυματισμός του Δ. Ταμπάκου, έφερε στην επιφάνεια μία νέα άσκηση η οποία ονομάστηκε “Ταμπάκος 2”, δεν ήταν όμως κάτι πρωτοφανές, αφού υπήρχε ακόμη μία άσκηση με το όνομα του Έλληνα αθλητή της ενόργανης γυμναστικής “Ταμπάκος 1”.
Η πρώτη άσκηση, όπως ανέφερε και ο ίδιος «Ήρθε πειραματικά. Ήδη είχαμε δοκιμάσει τις ασκήσεις που υπήρχαν, αλλά είπαμε να δοκιμάσουμε και κάτι διαφορετικό, το οποίο πέτυχε». Η δεύτερη άσκηση προέκυψε από ανάγκη, λόγω ενός τραυματισμού στον ώμο, όμως έπρεπε να βρεθεί τρόπος να ανέβει σε ανάποδο σταυρό. «Είχε προηγηθεί ένας τρόπος ανάβασης σε ανάποδο σταυρό, αλλά δε μπορούσε να επαναληφθεί και εξελίχθηκε η πρώτη άσκηση. Το ’99 μπήκε στο πρόγραμμα και καταχωρήθηκε στον παγκόσμιο κώδικα γυμναστικής».
Συμπλήρωσε επίσης, «Για να βγει ένα άρτιο αποτέλεσμα πρέπει να υπάρχει σωστός συνδυασμός καλών αθλητών, καλού προπονητή κα καλού γυμναστηρίου. Όλα είναι μία αλυσίδα και πρέπει να υπάρχει ισορροπία».
Πώς πήρατε την απόφαση να τερματίσετε την προπονητική σας καριέρα μαζί με τον αθλητή σας Β. Τσολακίδη;
Ο Α. Ιωακειμίδης ολοκλήρωσε την λαμπρή καριέρα του ως προπονητής και παρέδωσε την σκυτάλη στον μαθητευόμενό του Β. Τσολακίδη, τον Μάιο του 2016. «Η δική μου εποχή τελείωσε! Μια εποχή συνολικά 25 ετών στην Ελληνική γυμναστική. Πιστεύω ότι είναι καλά που τελειώνω έτσι, μετά από τόσες διακρίσεις. Ήθελα να ακουστεί ότι σταματάω την καριέρα μου, όπως και ο Βασίλης ήθελε να πει το “αντίο” του με τον πιο επίσημο τρόπο. Θα μπορούσα να συνεχίσω να δουλεύω, είχα ακόμα αντοχές, αλλά ήρθε η στιγμή να κατέβω και να ανέβει ο Βασίλης», είπε ο Α. Ιωακειμίδης. Συμπλήρωσε «Του είχα πει ότι θα σταματήσω όταν έρθεις εσύ στη δική μου θέση, γιατί πρέπει να προσέξεις εσύ αυτά τα παιδιά».
Είπε επίσης, «Δεν μπορούσα να με δω να συνεργάζομαι με άλλον αθλητή, ήταν και η ηλικία μου τέτοια, ήμουν 69 χρονών τότε και κουράστηκα να κάνω το ίδιο πρόγραμμα καθημερινά. “Φτύνεις αίμα” να κατέβεις σε αγώνες και κουράζεσαι ψυχολογικά να περιμένεις τα αποτελέσματα για τον αθλητή σου, ξέροντας τι αξίζει. Κρίνεσαι για την δουλειά σου όλη τη ζωή σου».
Πώς σας φάνηκε η απόφαση του Β. Τσολακίδη να αποχωρήσει από τον αθλητικό χώρο; Πιστεύετε μπορούσε να έχει κατακτήσει κι άλλα μετάλλια;
«Μόνο ο τραυματισμός του μας εμπόδισε να συνεχίσουμε στους δεύτερους ολυμπιακούς αγώνες. Κάναμε καλή προετοιμασία, ώσπου άρχισε να πονάει το χέρι του λόγω της επιβάρυνσης από τις προπονήσεις. Τα χέρια είναι βασικό μέλος για τις ασκήσεις που έκανε. Από εκεί και πέρα έκανε θεραπείες, πήγε σε γιατρούς, όμως όλοι περίμεναν να φέρουμε καλά αποτελέσματα και εμείς αντί να πάμε στους ολυμπιακούς αγώνες και να μην κάνουμε τίποτα προτιμήσαμε να πούμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε, δεν θέλαμε να κοροϊδεύουμε κανέναν, τους ευχαριστήσαμε και είπαμε συγνώμη» είπε ο Α. Ιωακειμίδης και συμπλήρωσε «Ο άνθρωπος δεν είναι μηχανή. Δεν μπορείς να βγάλεις το χέρι σου και να το αντικαταστήσεις με άλλο».
Ανέφερε επίσης «Ήταν δική του απόφαση», εφόσον ο Β. Τσολακίδης είχε πει σε μια συνέντευξή του «Θέλω να φύγω ως Πρωταθλητής, ενώ βρίσκομαι ψηλά, πριν αρχίσω να “φθείρομαι” μέσα στον χώρο στον οποίο μεγάλωσα και ανήκω». Συμπλήρωσε ο κ. Ιωακειμίδης «Πιστεύω ότι μπορεί να γίνει εξίσου σπουδαίος προπονητής, όσο και αθλητής».
